RECENSIÓN DE CRAC, DE GONZALO HERMO


 

 

Imbecille!

Come potevi pensare che ti avremmo ucciso?

Non lo sai che noi vorremmo ucciderti mille volte,

fino ai limiti dell'eternità, se l'eternità potesse avere dei limiti?

 

Saló o le 120 giornate di Sodoma, Pier Paolo Pasolini

 

 

 

Romper, sangrar, amor. E unha paisaxe de violencia móstrasenos densísima como o ollo que a ve fluíndo xa desde as primeiras páxinas deste libro. Crac (2011) ábrese como unha escola de resentidos e flúe. Golpes, pranto, morte… compoñen un código de representación estreito e incisivo que nos conduce a un ethos participativo (e non menos alentador) contra a heteronormal lei da humanidade contra si mesma.

Poemas cúmulo dunha memoria empática cos que sufriron o horror toman aquí a primeira persoa dun singular múltiple ou poliedro: un eu-outros, un eu de outros e, incluso, un eu que xa no o é ou non o tiña sido nunca, como o é “á estranxeira a carauta”.

Son corpos mutilados, nenos cadavéricos e famentos, “enfants terribles que sangran polo nariz” que se levantan contra unha historia perversamente escrita. Esa coroa que cae, unha imaxe repetida aquí e nos poetas contemporáneos más próximos: metonimias e dinastías que escriben soberanía, desexo e corpo nunha mesma folla.

“Entón decidimos que o discurso era o único modo posível / de revolución”. Así os outrora vencidos buscan redimir pola vinganza un amor ausente aos iguais no que se sabe diferente. En Crac, esa boca partida é a que fala, ese ollo europeo é o que ve e ese marica burgués é o que parece sentir. Hiroshima-Acra-Auschwitz. Xa o fixeran antes outras bocas, outros ollos e outras peles diferentes, é certo, pero Gonzalo Hermo (Rianxo, 1987) sementa nestas páxinas, co poder da escrita e da beleza, unha ‘memoria’ selectiva que apunta máis alá, ao lugar común da ferida e da mucosa, ao epicentro corpóreo do ser, do estar e do padecer, ao acontecer mesmo do corpo, tan decrépito, precario, temporal.

“Renuncio a unha escrita afectada” é un dos versos e nada promete tanto coma un primeiro libro aberto deste modo. E as promesas, como sabemos, hai que lelas ao menos un par de veces e telas en conta o resto da vida. Crac é iso, unha promesa líquida. É un libro~límite, como a ferida, o limiar ou o paraíso, como a estranxeira, o fetiche ou a rameira, como a raia ou a fame. É un libro~río, como a escrita. É un libro~violín, burgués e sucio. Por todo isto é, como quen di, un libro~parís.


 

París, febreiro de 2014         

            

     Gonzalo Vázquez        


Publicado orixinalmente no n° 4 da revista Caravansari  

Comment